Rano po złożeniu namiotu i sporządzeniu ciepłej zupy przy pomocy wody zagotowanej na Kettlu okazało się, że pogoda znów zapowiada się zachęcająco. Był piękny wschód słońca i bezchmurne niebo.

Ponieważ pierwszego dnia ciągnąłem przyczepkę praktycznie sam przez cały dzień zgodziliśmy się, że moja kobieta zapnie ją do swojego roweru i odda mi kiedy się zmęczy. Rozebrałem więc zapięcie i przełożyłem przyczepkę do jej roweru.

Kiedy już wszystko było spakowane zauważyłem, że złapaliśmy gumę w jednym z kół w przyczepce. Szybka akcja i ruszyliśmy w dalszą drogę jeszcze zatrzymując się na chwilę w supermarkecie na drobne zakupy i poranną toaletę.

Dalsza trasa przebiegała przez coraz ciekawsze i bardziej odludne tereny. Znowu zaczął jednak padać deszcz ale humory nam dopisywały.

Po południu trasa stawała się stopniowo coraz mniej interesująca. Zaczęliśmy wjeżdżać w zachodnią część Szkocji, gdzie sporo jest szarych, małych powojennych miasteczek, często zaśmieconych do granic wyobraźni. Najbrzydszym okazało się Kilwinning. Mnie to się kojarzyło z blokiem komunistycznym. Z jednej strony ohydne, ale jednocześnie w dziwny sposób interesujące.

W reszcie dojechaliśmy na wybrzeże, a konkretnie do Saltcoats, skąd już wzdłuż wybrzeża jechaliśmy dosyć długo do Ardrossan. Było w okolicach godziny 15, znowu zaświeciło słońce więc nam się nie spieszyło.

Już z daleka zobaczyliśmy ośnieżone szczyty gór na wyspie Arran (wtedy tego jeszcze nie byliśmy do końca pewni). Widok wyjątkowo imponujący. Najwyższy szczyt Goatfell (wietrzne wzgórze) ma 2866 stóp, czyli ponad 873 metry.

Pojechaliśmy prosto na prom, żeby mieć pewność, że jeszcze tego samego dnia dojedziemy na Arran.

Prom wpłynął, a właściwie wleciał do portu “na ręcznym”. Wyglądało to mniej więcej tak jakby za sterami siedział Krzysiek Hołowczyc. Byliśmy niemal pewni, że ten ogromny (w porównaniu do naszych rowerów) statek sunący z tak dużą prędkością rozbije się o nabrzeże.

Ustawiliśmy się w specjalnej kolejce dla rowerzystów. Szybko okazało się, że o tej porze rowerzyści już tylko wracali z Wyspy na ląd. Byliśmy więc jedynymi zroweryzowanymi turystami na okręcie .

W trakcie rejsu wyszliśmy na pokład gdzie poznaliśmy jednego z mieszkańców Arran. Okazało się, że niedawno odwiedzał Polskę i bardzo mu się podobało, z tym że bardzo tłoczno było. Szkocja jest w końcu o wiele mniej zaludniona. Poza tym uświadomił nas, że na Wyspie jest sporo naszych sympatycznych i pracowitych rodaków.

Niedługo przed zmrokiem dopłynęliśmy do Brodick skąd udaliśmy się na pobliski kemping. Trochę czasu zajęło nam znalezienie drogi w to odludne miejsce, bo ze zmęczenia mieliśmy już spore problemy z czytaniem mapy. Ale udało się i po raz drugi w czasie naszej wyprawy rozbijaliśmy się po ciemku.

Chciałem pisać na bieżąco o naszej wyprawie a wyszło jak zawsze . Ale zawsze lepiej późno niż wcale. Zatem pojechaliśmy, wróciliśmy i jesteśmy zadowoleni bo było naprawdę niezwykle. Spróbuję w miarę chronologicznie opisać po krótce jak faktycznie przebiegała nasza podróż.

Wyjazd pociągiem z Edynburga do Falkirk. Mieliśmy mały problem ze sprawnym wyjściem z wagonu, bo przyczepka okazała się wyjątkowo ciężka i trudna do manewrowania na tak małej przestrzeni.

Z Falkirk już rowerami udaliśmy się w kierunku Glasgow gdzie planowaliśmy nasz pierwszy biwak. Ale w drodze zmieniliśmy zdanie bo pogoda wyjątkowo dopisała. Zdecydowaliśmy zrobić kilkadziesiąt mil więcej niż wcześniej zaplanowaliśmy i przenocować po zachodniej zamiast po wschodniej stronie Glasgow.

Prawie nam się to udało, ale w Glasgow zgubiliśmy drogę i przez to straciliśmy około dwóch godzin. Nie udało nam się więc dojechać na kemping i namiot rozbijaliśmy już po zmierzchu gdzieś na obrzeżach Johnstone, na zachód od Glasgow. Moja kobieta nie dawała rady już dalej jechać, więc innego wyjścia nie było.

Ulokowaliśmy namiot w jakichś zaroślach modląc się, żeby nikt nas tam nie znalazł. To się nie do końca udało, bo okazało się, że w późnych godzinach wieczornych zapuścił się w te okolice jakiś jegomość w wieku tak na oko 14 z całkowicie pijaną dziewczyną w podobnym wieku. Na szczęście bardziej byli zainteresowani sobą niż nami.

Po rozbiciu obozu przyjrzałem się dokładnie przyczepce, a dokładnie samemu zaczepowi. Okazało się, że mocowanie do roweru jest tak wygięte, że ściągnięcie dyszla z roweru jest możliwe tylko po rozebraniu zaczepu na części pierwsze. Postanowiłem sobie to zajęcie zostawić na rano.

Przed pójściem spać po raz pierwszy odpaliliśmy nasz Kettle i to była jedna z niewielu przyjemnych rzeczy tego wieczoru. Bo zanim jeszcze skończyliśmy rozkładać namiot zaczął padać deszcz.

Trasę wyprawy zaplanowała moja kobieta. Chodziło głównie o to, żeby przebieg wyprawy dostosowany był do jej wymagań. Musi być co najmniej ubikacja i ciepła woda.

1. Sobota

Pierwszy etap to podróż pociągiem z Edynburga do Falkirk. Tam skierujemy się na kanał łączący Edynburg z Glasgow i pojedziemy w kierunku tego ostatniego. W miejscowości Stepps (jakieś 25 mil od Falkirk) jest nasz pierwszy nocleg na kampingu. Ma być ubikacja, ciepła woda i podobno można palić ogniska. W każdym razie jest dosyć drogo, bo po 15 funtów za 2 osoby.

2. Niedziela

Następny nocleg jest w parku krajobrazowym przy zatoce Clyde. Jeszcze nie wiemy dokładnie gdzie, ale się dowiemy. Być może rozbijemy się na dziko. Jeśli nie, to znajdziemy jakiś kamping.

3. Poniedziałek

Trzeciego dnia kierujemy się do Ardrossan już na zachodnim wybrzeżu Szkocji skąd popłyniemy promem na wyspę Arran. Prom płynie jakieś 55 minut. Na samej wyspie planujemy spędzić jakieś 3-4 dni. Noclegi na Arran będą albo na kampingu albo w hostelu w zależności od samopoczucia mojej lepszej połowy.

4. Wtorek, Środa, Czwartek, Piątek

W te dni planujemy zwiedzanie samej wyspy. Podobno jest tam co oglądać. Zobaczymy, jeśli się nam znudzi, to ten plan może ulec modyfikacji.

5. Sobota

Powrót. I tutaj są dwie opcje, albo z Ardrossan do Edynburga pociągiem z przesiadką w Glasgow. Albo rowerami do Glasgow i stamtąd pociągiem do Edi. Zobaczymy w jakich będziemy nastrojach.

Trochę późno zaczynam o tym pisać, bo jakoś nie było ostatnio czasu. W następny weekend, 22 marca 2008 wybieramy się na małą, ośmiodniową wyprawę. Celem jest wyspa Arran w pobliżu południowo-wschodnich wybrzeży Szkocji.

Przygotowania ruszyły już mniej więcej 2 miesiące temu. Zdążyliśmy w tym czasie zaopatrzyć się w niezbędny sprzęt.

1. Przyczepka

Rozważaliśmy w pierwszej kolejności sakwy. Ja byłem przeciwnikiem przyczepki. Ostatecznie jednak przekonała mnie cena. Wyliczenie wyglądało mniej więcej tak. Sakwy przednie i tylne na 2 rowery to wydatek około 400 funtów jeśli chce się inwestować w dobry, sprawdzony i niezawodny sprzęt Ortlieba. Gdyby kupować tańsze zamienniki, prawdopodobnie 200 funtów byłoby za mało.

Ale głównym powodem były rowery. Na razie jeszcze nie jesteśmy milionerami i prawdopodobnie przez następne kilkanaście lat nie będziemy. Więc nasze rowery odpowiadają mniej więcej naszemu statusowi majątkowemu. Nasze rowery nie wytrzymałyby z dużym prawdopodobieństwem trudów takiej wyprawy. Rowery, na które można byłoby ewentualnie pakować sakwy kosztują w okolicy tysiąca funtów za sztukę.

Wybraliśmy więc alternatywę jaką jest przyczepka, a konkretnie wybraliśmy Y-Frame firmy Carry Freedom.

Koszt, to około 160 funtów, więc nieporównywalnie taniej niż sakwy i nowe rowery. Drugą zaletą jest uniwersalność. Można na takiej przyczepce przewozić różne rzeczy, również dosyć spore gabarytowo. Do przyczepki dokupiliśmy pudełko firmy Curver za 18 funtów, podobno bardzo odporne na uszkodzenia. Po zamontowaniu na przyczepkę wygląda to tak:

Żeby połączyć pudełko z przyczepką musiałem nieco się napracować, ale chyba się udało. Producent dołącza do przyczepki 4 nóżki. Trzy z nich zamontowałem do pudełka tak, żeby zmieściło się w poprzek w tylnej części przyczepki. Lepiej można zrozumieć jak to zrobiłem oglądając poniższe zdjęcia.

Wewnątrz pod podkładkami włożyłem kawałki gumy jako uszczelnienie. Nie wiem czy będzie to konieczne, ale w razie czego pudełko powinno być wystarczająco szczelne, żeby nalać tam wody.

Oprócz tego chciałem na sztywno przymocować przyczepkę do podstawy za pomocą dostarczonych przez producenta szerokich pasów. Chciałem jednak uniknąć rozpinania i zapinania pasów za każdym razem kiedy zdejmuje się wieko. Wytopiłem więc w uchwytach bocznych otwory,w których mieszczą się pasy łączące się pod pudełkiem na rzepy. Dodałem jeszcze dla pewności elastyczny sznurek. Chodziło mi o upewnienie się, że pudełko nie odskoczy od podłoża na tyle wysoko, żeby gumowe nóżki znalazły się poza otworami w podstawie. To groziłoby rozładowaniem całego ekwipunku na drodze.

Jak widać na pierwszym zdjęciu z przodu są jeszcze 2 elastyczne sznurki do przytrzymywania namiotu i śpiworów (w nieprzemakalnych workach). Nie zmieszczą się do pudełĸa, więc będą jechały na zewnątrz. Paski zabezpieczają też kuferek przed przewróceniem do tyłu.

Producent dostarcza też 3 mocowania na ośkę tylną roweru. Można więc przyczepkę montować na 3 różne rowery bez konieczności przekładania złączki. Dzięki temu będziemy tę przyczepkę wozić na zmianę z moją dziewczyną.

Na tył nalepiłem jeszcze trochę taśmy odblaskowej.

2. Volcano

Pierwszy raz takie urządzenie pokazał mi Wojtek Cejrowski w jednym z odcinków swojego programu. To urządzenie pozwala zagotować wodę w kilka minut i działa praktycznie na każdy rodzaj paliwa. Można na przykład użyć patyków, słomy, gazet etc.

Niestety zamówiliśmy w tym tygodniu i jeszcze nie było okazji przetestować w warunkach polowych. Ufamy jednak, że zda egzamin. Nasz Volcano ma pół litra pojemności.

Na powyższym obrazku widać, że można na nim nawet ugotować obiad. Damy znać po powrocie.

3. Namiot

Z namiotem chyba trochę przesadziłem. Przeczytałem gdzieś, że w czasie wypraw zimowych dobrze jest mieć przestronny namiot, bo będzie się w nim spędzać większość czasu w ciągu dnia. Zaufałem tej rekomendacji i kupiłem Vango Equinox 350 TBS.

Ma to być namiot, który przetrzyma nawet trudne warunki pogodowa jakie lubią często panować w Szkocji - deszcz i wiatr. Z tego co czytałem w opisach sam namiot jest całkiem niezły. Ale dla nas dwoje chyba zdecydowanie za duży. Spokojnie zmieściłyby się tam 3 osoby z ekwipunkiem i być może nawet rowery dałoby się upchać w przedsionku. Jest naprawdę przestronny i wygodny. Po złożeniu zajmuje też dosyć dużo miejsca i waży ponad 6 kilo. Ale trudno, na razie jakoś damy radę. Jeśli okaże się, że jest za duży postaramy się o mniejszy.

4. Termofor

Yhm, tego, nom, rozumiem, że większość ludzi się uśmiało właśnie po pachy. Termofor zakupiliśmy przede wszystkim dla mojej kobiety, ponieważ ona strasznie marznie. Mimo, że przejeździła na rowerze całą zimę nadal bardzo szybko przemarza. Kiedy jest w ruchu jest w miarę OK, ale jeśli się zatrzymamy nawet na krótką chwilę, albo tempo jest zbyt wolne od razu marznie. Termofor przyda jej się w śpiworze. Przynajmniej podczas tej pierwszej naszej wyprawy.

5. Mapy

W Wielkiej Brytanii dostępne są bardzo dobre mapy firmy Ordnance Survey. Dostępne są w kilku opcjach.

My kupiliśmy kwadraty 350 - Edinburgh, Mussleburgh and Queensferry, 63 - Firth of Clyde, 64 - Glasgow, Motherwell & Airdrie i 69 - Isle of Arran. Pierwsza jest mapą typu Explorer z podziałką 1:25 000 czyli bardzo dokładną. A pozostałe są w skali 1:50 000.

Zaletą tych map jest bardzo dobra dokładność i to, że zaznaczone są nawet ścieżki rowerowe. Mapy rowerowe, z którymi zetknąłem się tutaj do tej pory jakoś mnie nie przekonały.

6. Duct tape

Nie wiem jaka jest tego polska nazwa, bo nigdy się z tym w kraju nie zetknąłem. Jest to amerykański wynalazek pamiętający czasy drugiej wojny światowej. Beata Pawlikowska pisze o niej w “Poradniku Globtrottera” tak:

Mocna, wodoodporna, klejąca taśma na bazie tkaniny, wymyślona przez Amerykanów podczas drugiej wojny światowej. Początkowo wykorzystywano ją do uszczelniania skrzynek z amunicją. Wkrótce okazało się, że można jej używać także do wielu innych celów. Jest tak niezwykle wytrzymała, że stosowano ją do szybkiej naprawy pękniętych części samochodów, broni, a nawet samolotów. Nazywano ją “taśmą sto mil na godzinę” (…).

7. Ręczniki

Żeby maksymalnie obniżyć wagę i objętość bagażu zabieramy ze sobą superchłonne ręczniki wielkości ścierki kuchennej . Nie wiem jak się to sprawdzi na dłuższą metę, ale z całą pewnością jest kilka razy mniejsze niż zwykły ręcznik.

8. Kosmetyki

Zabieramy tylko podstawowy zestaw kosmetyków w małych pojemnikach. Zamiast żelu pod prysznic/mydła bierzemy jedynie szampon.

9. Latarka

Nie zabieramy. Mamy dobre światła rowerowe Cateye HD-EL530, które posłużą nam dodatkowo jako latarki.

10. Garnki

Do gotowania oprócz Volcano mamy 4 częściowy zestaw ze stali nierdzewnej oraz holenderski stalowy garnek który może posłużyć do gotowania w ognisku. Pokrywkę można stosować jako patelnię .

Mamy jeszcze masę innych rzeczy, takich jak nóż, śpiwory, karimaty, kurtki przeciwdeszczowe, ciuchy rowerowe, itd. Nie będę tego wszystkiego tutaj wymieniał, bo jest to w miarę standardowe wyposażenie rowerzysty/wycieczkowicza.

Brytyjczyk Mark Beaumont pobił Rekord Guinessa w czasie przejazdu dookoła Ziemi!

Przejechał 29 500 w 194 dni i 17 godzin, czyli pobił poprzedni rekord o 82 dni (prawie 3 miesiące!).

Mimo, że jest wegetarianinem musiał żywić się mięsem żeby dostarczyć organizmowi dzienną dawkę 6000 kalorii.

Więcej w Metro.

A tutaj jeszcze trochę ciekawych linków:

Sprzęt

GPS tracking

Blog

Jeżeli kogoś nie stać na zakup sprzętu wyprawowego, to z pomocą przychodzi nam rowerowa przyczepka z bambusa. To znaczy może być z bambusa, bo to lekkie i tanie (jeszcze zależy w jakiej części świata), ale może być w zasadzie “zbyleczego”.

Kiedy napisać na adres email podany na w/w stronie dostać można w odpowiedzi szczegółowe plany montażu takiej przyczepki. Ja już zastanawiam się nad takim projektem, bo ciekawy niezmiernie. Jednocześnie wpadłem na pomysł, że zamiast bambusa można by użyć rur do odkurzacza. Tylko skąd wziąć tyle rur?

A na tej stronie kolo pokazuje krok po kroku jak zmontować taką przyczepkę i jakich konkretnie narzędzi potrzeba.

A tutaj w pedeefie plany podobnej przyczepki, ale na trochę innej konstrukcji. I fotki przykładowej przyczepki z łóżkiem .

I jeszcze plany podobnej konstrukcji, z możliwością skonstruowania na recyklingowanych elementach (widelce szosowe) i złożenia na śrubach zamiast spawania.

Miało być ciepło a nie jest. Mało tego, zamiast w kierunku wiosny pogoda zdaje się podążać spowrotem w zimę.

Pierwsze jesienne opady deszczu i chłód mnie nie przerażały, a nawet mnie cieszyły, bo chciałem sie przekonać, czy dam radę. Przekonałem się, że dam i to mi wystarcza. Teraz mogłoby się już zrobić trochę cieplej, albo przynajmniej mogłoby nie padać codziennie.

Taka pogoda to już nie ciekawe wyzwanie, ale nudna codzienność niestety i najlepiej byłoby, gdyby uległa zmianie na ciepłą wiosenną odwilż.

Mam nadzieję, że nastąpi to wkrótce.

Jak w każdej dziedzinie życia dobre narzędzia ułatwiają życie. Każdy to powie, że dobry komputer, czy dobre pióro (ktoś jeszcze używa piór?) potrafi uprzyjemnić życie do tego stopnia, że przestaje się je zauważać. I chyba o to chodzi, bo z drugiej strony używając “tańszych zamienników” można się nieźle wk!@#$^^%.

Dziś jadąc do pracy miałem przygodę z łańcuchem, który w pewnym momencie się urwał, oczywiście przy podjeździe pod górkę. W zasadzie byłem przygotowany na taką ewentualność, bo staram się trochę narzędzi ze sobą zawsze zabrać. Ale te narzędzie, którego jestem posiadaczem jest niestety właśnie “tańszym zamiennikiem”, choć nawet nie jestem tego do końca pewien. W sumie kosztuje nie dużo mniej niż taki sam sprzęt renomowanej firmy, ale ja oczywiście musiałem się połasić na ten szajs.

Dzięki temu mogłem potrenować zapinanie i rozpinanie łańcucha. Robiłem to dzisiaj łącznie 3 razy, w tym 2 razy na deszczu i wietrze, i raz po ciemku, z lampką rowerową w zębach.

Myślę, że już zmądrzałem, bo właśnie zamówiłem sobie coś takiego. Dosyć mam już tych … Ech tam, nie będę się wyrażał.

Szkocja jest pięknym krajem po którym warto podróżować rowerem. Kilka przydatnych linków przedstawiam poniżej.

Zakup roweru

Przy zakupie roweru może pomóc nam przede wszystkim tak zwany LBS (Local Bike Shop). Poza tym warto przejrzeć oferty na Gumtree. W miarę tanie rowery i supertanie używane części rowerowe można kupić w edynburskim second handzie rowerowym. Poza tym polecam również Froogle.

Żeby rower nadawał się do użytkowania i był w miarę tani w eksploatacji trzeba wydać minimum 150 funtów za nowy i około 50 funtów za używany. Przy czym zwracam uwagę, że inwestowanie w sprzęt z amortyzatorami/hamulcami tarczowymi w tym zakresie cenowym = kłopoty. Za rower z przednim amortyzatorem nienajgorszej jakości trzeba dać minimum 250 - 300 funtów, z pełnym zawieszeniem koło 350 - 400. Można też wydać o wiele, wiele więcej.

Cyclescheme

W zakupie roweru pomocny może być rządowy program Cyclescheme. Polega to na tym, że pracodawca kupuje nam rower (o ile mu się zechce, większe firmy zwykle nie robią problemów, u mniejszych pracodawców będzie trzeba czasami się uśmiechnąć i poprosić). My na tym rowerze jeździmy do pracy (przynajmniej teoretycznie, bo kto to sprawdzi) minimum 50 procent razy w ciągu roku. Poza tym płacimy za niego miesięczne nieoprocentowane raty odliczane nam z pensji automatycznie przed podatkiem. Generalnie można na tym zaoszczędzić nawet 50 procent ceny roweru. Można też dokupić sprzęt typu kask, zapięcie itp. Spłacamy taki rower w rok lub półtora roku. Ale rower cały czas jest formalnie własnością pracodawcy. Na koniec wykupujemy rower od pracodawcy po cenie rynkowej. W praktyce jest to około 5 procent jego wartości. Więcej w FAQ na stronie Cyclescheme.

Apdejt (3 luty 2008): Bardzo zdesperowanym bajkerom zostają jeszcze dwie opcje zdobycia roweru.

Jedna to znaleźć na ulicy. To znaczy nie ukraść! Zdecydowanie odradzam kradzieże bo po pierwsze jest to bardzo niefajne, a po drugie gestapo w tym kraju mają sprawne a kradzieże, również kradzieże rowerów są traktowane poważnie i surowo karane.

Zachęcam natomiast do przejścia się po mieście, zwłaszcza po bogatszych dzielnicach, gdzie ludzie często wystawiają rowery podobnie jak wystawia się tu telewizory, pralki i lodówki. Często można znaleźć rower wymagający kilku sprawnych ruchów śrubokrętem i kluczem imbusowym. Plus ewentualnie dopompowanie koła. Oczywiście nie każdemu może się poszczęścić, ale ja znalazłem już kilka.

Ja rozpoznaję rower, który został wystawiony do zabrania w ten sposób, że przede wszystkim sprawdzam, czy rower jest zapięty. Jeśli nie jest, to patrzę czy nadaje się do jazdy, tzn czy wygląda jakby był regularnie użytkowany. Dobrym wskaźnikiem jest rdza. Jeśli rower jest pokryty rdzą, to z dużym prawdopodobieństwem jego właściciel już go nie chce. Poza tym brak powietrza w kołach też na ogół sugeruje, że rower został wyrzucony.

Druga opcja, to skorzystać z “oferty” Community Recycling Centres. Są to po prostu centra recyklingu, gdzie ludzie przywożą pralki, lodówki i telewizory, a także złom. W tym mieszczą się też rowery. Jeśli się ma szczęście to można wyhaczyć rower w całkiem dobrym stanie. Moi znajomi regularnie jeżdżą w takie miejsca wyrzucać makulaturę, szkło i puszki. W ten sposób zgarnęli już kilka rowerów i na każdym z nich przejeździli przynajmniej kilka miesięcy. W każdym razie jest to na tyle bogate źródło, że do tej pory jeszcze nie zainwestowali w nowy sprzęt.

Poniżej mapka edynburskich centrów recyklingu.

Apdejt (23 kwiecień 2008). Na recyclingu w Edynburgu i w Dundee raczej roweru nie dostaniecie. Zainteresowały się nimi organizacje charytatywne (w Edynburgu jest to The Bike Station), które odbierają używane rowery aby je naprawić i sprzedać.

Pociągi

Rower można bez dodatkowych opłat zabrać do niektórych pociągów. Można o szczegóły zapytać na stacji kolejowej lub sprawdzić na stronach Scotrail. Przy wsiadaniu trzeba szukać drzwi z narysowanym rowerkiem. Najczęściej zagubionym rowerzystom spieszy z pomocą uprzejmy konduktor. Pociągi podmiejskie jeżdżą tutaj wyjątkowo często od wczesnego poranka do późnej nocy. Bilet kosztuje w okolicach 5 - 10 funtów w zależności od długości przejazdu.

Trasy rowerowe

W Edynburgu i okolicach jest dosyć sporo ścieżek rowerowych. W wynajdywaniu przydać się może serwis Bikely. Również mapy Spokes dostępne w każdym sklepie rowerowym i na Amazonie mogą dostarczyć wielu ciekawych informacji.

W Edynburgu wiele miejsc można dojechać po bezkolizyjnej ścieżce w centrum miasta. Nie mogę znaleźć dobrej mapy z jakiegoś dziwnego powodu. Ale można ją znaleźć na mapach Spokes, i jak się ktoś uprze to na tym pedeefie.

Poza tym można jeździć na dalekie wycieczki (nawet do Glasgow, około 60 mil w jedną stronę) nad Union Canal. Jest to bardzo przyjemna trasa, prowadząca przez wiele starych miejscowości, dosyć łatwa do przejechania a w wielu miejscach biegnie blisko linii kolejowej, więc można wrócić pociągiem.

Bothies

Nie będę pisał o hotelach, hostelach i B&B bo to sobie każdy może poszukać we własnym zakresie. Powiem o bothies, bo jest to dosyć ciekawa sprawa a zarazem bardzo funkcjonalna. W najbardziej niedostępnych częściach Szkocji, czyli praktycznie wszędzie poza największymi aglomeracjami rozsiane są chatki, oddalone od cywilizacji, pozbawione elektryczności, bieżącej wody i wszelkich nowoczesnych wygód. Nadają się za to wyśmienicie jako schronienie po całodziennej wędrówce.

Sam nocleg w bothies nie kosztuje nic. Każdy kto wie gdzie się znajdują może sobie tam wejść i korzystać z poszanowaniem kilku prostych reguł w zasadzie pokrywających się z zasadami współżycia społecznego i dobrego wychowania. Więcej na stronach Mountain Bothies Association (MBA).

Transport roweru z Polski

Choć ogólnie tego nie polecam można przewieźć rower z Polski stosunkowo tanio. Nie polecam, ponieważ można kupić tanie rowery używane na miejscu.

Dodatkowe linki

Edinburgh City Breaks - ogólne info o rowerowaniu po Edi

Cycling in Scotland - część większego przedsięwzięcia pod nazwą Visit Sclotland. Można zamówić broszury i darmowe mapki.

Cycle Routes - SE Scotland & NE England - obszerne opisy tras rowerowych wraz z mapkami.

Sustrans - organizacja charytatywna wspierająca przedsięwzięcia pro-ekologiczne.

Cycling Edinburgh - zorganizowane wycieczki rowerowe.

Cycle Maps Directory - zbiór map rowerowych w Szkocji jak i w całej Wielkiej Brytanii.

Cycle Edinburgh Info - wiele ciekawych informacji o rowerowaniu w Edynburgu.

Edinburgh Core Paths - pedeefy z mapkami ścieżek rowerowych w Edi. Trochę nieporęczne, ale zawsze coś.

Nigdy jeszcze mi roweru nie ukradziono (odpukać), więc nie wiem czy powinienem użyć tego jako argumentu za czy przeciw poniższym tezom . W każdym razie mam kilka patentów, które uważam że zmniejszają ryzyko zniknięcia mojego roweru przez kogoś.

Zapięcie

Zapięcie jakie powinno być każdy wie. Jeżeli linka to jak najdłuższa, nawet jeżeli przypinamy tylko ramę i przednie koło to zawsze większa wygoda i przy okazji można przypiąć rower kumplowi, lub nawet dopiąć kask. Ważne, żeby było renomowanej firmy i miało unikalny kluczyk. Bo jeżeli ten sam kluczyk pasuje do wszystkich zapięć tego samego rodzaju (a widziałem takie) to pojawia się już dodatkowe ryzyko.

Może też być ulock. Ja preferuję linki. Więcej o zapięciach znajdziecie tutaj.

Miejscówka

W zasadzie ciężko to jednoznacznie określić. Należy generalnie unikać miejsc o zwiększonym zagrożeniu. W bloku nie polecam przypinać rowerów na klatkach schodowych, chyba że zamkniętych (przynależnych tylko do kilku mieszkań), albo w piwnicach, suszarniach itp. Tam złodziej ma godziny, jeżeli nie tygodnie na opanowanie zapięcia. Jeżeli rower jest wyjątkowo dobry to można nawet wnieść sprzęt strażacki do rozcinania karoserii w wypadkach samochodowych (no, może trochę koloryzuję, ale tylko trochę ).

Miejsce o zwiększonym zagrożeniu to również zatłoczone ulice. Tam większość ludzi nie zwraca uwagi na to co się dzieje. Albo na parkingach szkolnych czy uniwersyteckich.

Mogę ogólnie powiedzieć, że trzeba kierować się intuicją pod tym względem.

Bez zapięcia

Im lepszy rower tym większe prawdopodobieństwo, że ktoś go spostrzeże. Jak spostrzeże złodziej, to się zaczai. A jak się zaczai to wystarczy mu 10 sekund. Jak ktoś nie wierzy, to niech zrobi sobie próbę czasową na 10 sekund i zmierzy odległość. Spokojnie można odjechać na kilkaset metrów.

Jeżeli komuś żal pieniędzy na zapięcie, to lepiej może kupić sobie tańszy rower. Bo po pierwsze mniejsze prawdopodobieństwo kradzieży, a po drugie zostanie na zapięcie. No i nie wspieramy w ten sposób szajki złodziei rowerowych.

Kumplowi zarąbali rower spod sklepu rowerowego bo zostawił “tylko na 30 sekund”. I nie pomogło, że jest oficerem, ma głowę na karku i umie szybko biegać. Nie było już za czym.

Szajs

Jeśli rower wygląda jak zdjęty z wystawy to szanse, że ktoś go namierzy są bardzo wysokie. No i tu jest problem, bo każdy chce mieć rower wyglądający fajowo. Fajowy rower to w zasadzie pomiędzy 20 a 50 procent radochy. Im fajniejszy rower tym wyższy procent.

Podobnie myślą złodzieje. Im fajniejszy rower tym łatwiej go upłynnić i wynegocjować dobrą stawkę. Z takim rowerem musisz albo bardzo uważać, albo bardzo bardzo uważać.

Jeżeli już musisz mieć superfajowo wyglądający rower, to chociaż w jakiś sposób zmniejsz jego atrakcyjność. Jeżeli do fajowego roweru masz fajowe ciuchy, to jeszcze tylko transparent z napisem “okradnij mnie” albo “just do it” może pogorszyć twoją sytuację. Ciulowe ciuchy mogą więc pomóc ocalić sprzęt.

Może też pomóc taśma izolacyjna. Owijasz taką taśmą rower w różnych miejscach. Rower traci walory estetyczne o co nam chodziło. Ale przez to rower traci walory estetyczna, a o to nam przecież nie chodziło kiedy go kupowaliśmy. Zatem zachęcam do przemyślenia tej kwestii jeszcze przed dokonaniem zakupu. Generalnie zalecam unikanie krzykliwych kolorów i nowoczesnego wzornictwa.

Najwięksi hardkorowcy sprejują rowery na jakieś niewyobrażalne kolory (zgniło zielony mat jest w modzie w tym sezonie ). Taki rower to dla złodzieja szajs. Nic się z tym nie da zrobić. I o to właśnie chodzi.

Części

Poza kradzieżą samego roweru w grę wchodzą jeszcze poszczególne elementy. I tak jeżeli nie uda się zawalić ramy, to może da się przynajmniej koło, albo chociażby siodełko. Nie? To może pompka? Światełko? Bidonik?

Niektórych elementów nie da się zapiąć. Ale koła i siodełko się da. I o ile siodełko to jeszcze nie jest wielki wydatek, o tyle koło to może być nawet połowa wartości roweru. Zwłaszcza, jeżeli właściciela zmieni tylne koło. Tam jest zwykle droższa piasta i kaseta.

Ale tak naprawdę skraść można wszystko poza ramą. Widuje się takie “rowery” od czasu do czasu w mieście. Smutny bardzo to widok. Przykro się robi.

W nowoczesnych rowerach górskich montuje się teraz szybkozłączki, czy też zapięcia mimośrodowe, jak kto woli. Takie koło ściąga się kilka sekund bez dodatkowych narzędzi. Założę się, że są kolesie, co normalnie nie kradną, ale jak zobaczą taką okazję idąc do sklepu po bułki, to się nie oprą. Czyli jak to mówią, okazja czyni złodzieja.

Poza tym trzeba pamiętać, żeby przypinać i koła i ramę. Przypięcie albo jednego albo drugiego naraża na utratę któregoś z tych elementów. Widział ktoś kiedyś rower, w którym wszystko było w zasadzie na miejscu, a brakowało jedynie ramy wraz ze wszystkim co do tego przykręcone? Ktoś w ten właśnie sposób został właścicielem dwóch kółek w dosłownym znaczeniu tego pojęcia.

Sakwy

W sakwach czasami przewozimy różne (nie)potrzebne rzeczy. Jeżeli zostawiamy sakwy wypełnione takimi rzeczami w niebezpiecznym miejscu to warto liczyć się z możliwością ich zniknięcia. I mówię tutaj nie tylko o rzeczach, ale i o sakwach. Dobre sakwy można łatwo ściągnąć z roweru i zabrać ze sobą, nawet jako plecak. Polecam tutaj sakwy Ortlieba.

I na koniec jeszcze w ramach relaksu instruktaż jak roweru przypinać nie należy.